ژانویه 28, 2009 بدست حدیث مهر
لیز خوردن بهانهای است تا دستان کسی را که دوست داریم محکمتر بفشاریم. پ.ن: دستانت را به من بده …
ارسال شده در روزانه | تا کنون 4 نظر داده شده
شاعر می فرماید :
دستت را به من بده دست های تو با من آشناست ای دیر یافته با تو سخن می گویم
به سان ابر که با طوفان به سان علف که با صحرا به سان باران که با دریا به سان پرنده که با بهار به سان درخت که با جنگل سخن می گوید
زیرا که من ریشه های تو را دریافته ام زیرا که صدای من با صدای تو آشناست.
ایول
و او را نیز به سوی خود می کشانیم…
تا باشه لیز خوردن.. )
RSS نظرها
نام (لازم)
E-mail (will not be published) (لازم)
وبنامه
مرا از دیدگاههای بعدی از طریق ایمیل باخبر کن.
شاعر می فرماید :
دستت را به من بده
دست های تو با من آشناست
ای دیر یافته
با تو سخن می گویم
به سان ابر که با طوفان
به سان علف که با صحرا
به سان باران که با دریا
به سان پرنده که با بهار
به سان درخت که با جنگل سخن می گوید
زیرا که من ریشه های تو را دریافته ام
زیرا که صدای من با صدای تو آشناست.
ایول
و او را نیز به سوی خود می کشانیم…
تا باشه لیز خوردن..
)