زندانبان

به ساعت اینجا الان هنوز چهارشنبه هست اما من دلم پنجشنبه ای شده! هفته هاست که هیچ عصری پنجشنبه ای فرصت نوشتن نداشتم ، فرصت برای فکر کردن را هم ندارم نه به زنده ها و نه به مرده ها ،فقط موشهایم !
من و یه عالمه موش و بوی اونها که دیگه حالم را بهم میزند ،حتی دوش گرفتن و خالی کردن یه شیشه عطر روی سر و گردن هم فایده نداشت .حس میکنم زندانبان زندانی هستم که حکم اعدام همه زندانی ها را در دست دارد و بی رحمانه باید تعیین کند روز آخر را و با افتخار آمارش را ارائه کند ! بی خیال ، امشب را به خودم هدیه میکنم! از کجا شروع کنم؟
دلم هوس کرده این وقت شب، نه حالا دیگه اولین ثانیه های صبح است ، بوی گلاب کاشان ، تربت بارون خورده، هوس تشنگی ! دریاچه نمک ، اصلاً خود نمک … شیرینی حلوا ، شوری اشک ، بوی گلاب و خاک …خاک ایران .دین ، مذهب و سیاست رژه میرود ، از کنارشان به آهستگی میگذرم ، آرامش میخواهم و هوس، هوس تو و انگشتانت را که بر تنم بلغزذ و من داغ شوم ، بسوزم و در تو تمام شوم بی آنکه به پشیمانی فردا فکر کنم .
من زندانبان تمام هوسهای خویشم که در حبس تنم می پوسد ،رهایی باید، نه؟

پ.ن : دنبال ربط مطالب با هم نگرد! فقط خودم میدونم پشت هر کدوم چی قایم شده …